Czym zajmuje się kriofizyka ?

z greckiego "krios" znaczy zimno. Fizyka niskich temperatur

      Dział fizyki obejmujący badania zjawisk i własności substancji w niskich temp., w zasadzie poniżej 90 K (temp. wrzenia skroplonego tlenu pod ciśnieniem normalnym), kiedy to ujawniają się szczególne własności substancji, m.in. zjawiska kwantowe, takie jak nadciekłość i nadprzewodnictwo.

      Gł. zakresy temp. występujące w badaniach kriofizycznych związane są z dostępnością środków chłodzących i ich temp. skraplania przy różnych ciśnieniach, są to gł.: ciekły neon (27,3 do 20 K), ciekły wodór (20,4 do 14 K), ciekły hel (4,2 do 0,7 K), ciekły izotop helu ³H (3,2 do 0,1 K).

      Jeszcze niższe temp. uzyskuje się metodą adiabatycznego rozmagnesowania soli paramagnetycznych (0,3 do 0,001 K) i metodą adiabatycznego rozmagnesowania jąder atomowych (0,001 do 0,00001 K); do temp. 0 K (-273,15oC) można się dowolnie zbliżać, jednak nie może ona zostać osiągnięta Zasada Nernsta.


      Rozwój kriofizyki zapoczątkowany został skropleniem w 1883 r. przez polskich uczonych Z.F. Wróblewskiego i K.S. Olszewskiego (na zdjęciu) tlenu i azotu, a dalszy postęp stał się możliwy dzięki osiągnięciom Kriogeniki. Największe znaczenie dla rozwoju kriofizyki miały prace: J. Dewara (skroplenie wodoru i skonstruowanie naczynia Dewara 1898), H. Kamerlingh-Onnesa (skroplenie helu 1908 i odkrycie nadprzewodnictwa 1911), P. Debye'a i W.F. Giauque'a (metoda oziębiania magnetycznego 1927-28), P.L. Kapicy (odkrycie nadpłynności 1937), N. Kurtiego (metoda oziębiania jądrowego 1951).